"Morze Potworów" zalicza się do grupy ostatniej i opowiada o losach teraz już trzynastoletniego Percy'ego Jacksona, chłopca, przed którym zatajana była prawda o jego pochodzeniu i przeznaczeniu. Bowiem Percy nie bez przyczyny jest dyslektykiem i ma trudności z czytaniem po angielsku – wszystko to, ponieważ jego mózg "zaprogramowany" jest na starożytną grekę, i ADHD – by być gladiatorem nieprzewidywalnym i niezwyciężonym. Percy Jackson jest herosem, a herosi to dzieci greckich bogów, skutek ich zdrad i romansów ze śmiertelnikami, ludźmi zamieszkującymi ziemię. Teraz, gdy dowiedział się, że jest synem jednego z najpotężniejszych bogów, wyrusza na drugą, równie niebezpieczną misję. Misję ratunku swojego przyjaciela i całego Obozu Herosów, w której nie ma czasu na zastanawianie się, trzeba działać, walczyć i wygrać. Inaczej wszystko przestanie istnieć.

Przyzwyczaiłam się już do faktu, że książki Riordana są nietuzinkowe. Przynajmniej na mnie działają dosyć specyficznie, bo mimo niewielkiej objętości (277 stron) z „Morzem Potworów” męczyłam się niemiłosiernie. Co najmniej pół miesiąca na tak cienką książkę wydawałoby się czymś kuriozalnie dziwacznym, jednak dla mnie to niecałe trzysta stron i tak wydało się uciążliwe.

"Czy ty się nigdy nie czujesz tak, jakby na całym świecie naprawdę panował totalny bałagan? A my moglibyśmy zbudować wszystko całkiem od nowa? Koniec z wojnami. Żadnych bezdomnych. I nigdy więcej zadawania lektur na wakacje."

To pozycja bardzo różna. Momentami irytuje mnie Percy, jego narracja i zachowanie, to, że ma trzynaście lat, a przyzwyczaiłam się do bohaterów rzeczywiście nieco starszych. Potem zaczynam go ignorować, czasami śmiejąc się w duchu z jego lekkich i niezobowiązujących żarcików, które na tle katastrofy, lub szalonego cyklopa, który chce go pożreć, brzmią nieco pretensjonalnie. Albo wyrosłam z takich książek, co może wydawać się dziwne, bo w końcu jesteśmy w podobnym wieku. Tak czy owak, książka ta nie podziała na mnie jak narkotyk, nie potrafiłam się w nią wbić, nadal czułam się obco i nie na miejscu, a jedyne czego pragnęłam to zacząć czytać coś, co faktycznie mnie pochłonie.

Ale jedno muszę przyznać – świat, jaki wykreował Riordan jest genialny. Pod każdym względem dopracowany; Hades w amerykańskim wieżowcu? Czemu nie! Pola Elizejskie w jednym z jego pokoi? Spoko! Wizja ta, mimo niesamowitych unowocześnień – Aresa na motocyklu, bogów umawiających się na randki i co ważniejsze, mającymi dzieci z ludźmi – bardzo zgrabnie potrafi przedstawić to, co tak opornie z podręczników wkuwamy. To wspaniały pomysł mieszać mitologię z fantastyką, może i nie nowy, ale w wykonaniu Riordana jakże udany. „Percy” przecież, został okrzyknięty drugim „Harrym Potterem”. Czy słusznie? Warto sięgnąć i przekonać się na własnej skórze.

Pochwała się należy za jeszcze jeden aspekt. Zakończenia rozdziałów. Myślę, że to właśnie ten fakt sprawił, że jakoś dobrnęłam do końca, bo przyznaję – autor potrafi trzymać w napięciu. Zapewne niejedna osoba byłaby nimi zachwycona, ich skłonnością do trzymania czytelnika przy sobie, bo faktycznie, są momenty, w których ­– pomimo mojej riordanowej awersji – można zapomnieć o bożym świecie. Autor potrafi poprowadzić wartką akcję, w międzyczasie podkładając kłody pod nogi bohaterów, dzięki czemu całość staje się naprawdę zaskakująca, momentami wręcz nieprzewidywalna. 

Rick Riordan pisze świetnie, szybko i sprawnie. Nie pomija, nie skraca i nie ułatwia sobie przy tym pracy, a poprawia całokształt, momentami nadrabiając odrobiną humoru. Osobiście nadal coś mnie w nim odrzuca, jednak mam nadzieję, że przekonam się do jego twórczości, i to czym prędzej, bo męczy mnie fakt, że jego książki nie podchodzą mnie jedynej na całym świecie. Drugi oraz pierwszy tom podsumowałabym jako spojrzenie na świat przez pryzmat magii, z dodatkiem groteski i humoru zakrawającego momentami na ironię. Kolejne tomy przeczytam w przyszłości, dam sobie trochę czasu na oddech i odpoczynek, ale jedno jest pewne: nie popełnię drugi raz tego samego błędu zwlekając z przeczytaniem tej serii, i wcisnę wszystkim znajomym dzieciom, gdy tylko zaczną raczkować i poznawać literki. Bo być może właśnie z powodu późnego sięgnięcia nie rozumiem fenomenu „Percy’ego Jacksona”. 

HEROSI SĄ WŚRÓD NAS

Spotkaliście kiedyś dziecko z zespołem nadpobudliwości ADHD? Jeśli tak, to jesteście szczęściarzami. Prawdopodobnie jest to heros – dziecko półkrwi, potomek greckiego boga i śmiertelnika. Prawdopodobnie przyciąga same kłopoty. Dosłownie. Boska aura od niego bijąca wabi potwory, o którym się filozofom nie śniło. Z Hadesu. Prawdopodobnie też, parokrotnie zmieniał szkołę, powszechnie uznawany za chuligana zdolnego tylko do wszczynania walk i bójek. A tak naprawdę urodzonego by posługiwać się mieczem i opracowywać strategie to bitew takich jak Termopile czy ta pod Maratonem.

Aha, i jeszcze jedno. Wśród nich znajduje się dwunastoletni Percy Jackson.  

BÓG WOJNY JEŹDZI MOTOREM

Jeśli chodzi o tło, jako pomysł do napisania książki fanatsy połączonej z wierzeniami starożytnych Greków, bomba! Jako osoba, która pośród tysiąca innych przedmiotów szkolnych historię stawia na piedestale, i jako osoba, która takowy przedmiot lubi bardziej od zajęć z polskiego, zostałam przez Riordana całkowicie kupiona. Bo kto śmiałby wątpić w to, że góra Olimp wraz z pocztem największych greckich bogów wędruje sobie po kontynentach, skoro autor mówi o tym z takim przekonaniem? O tym, że nawet Zeus jest zdolny do spłodzenia dziecka z ludzką kobietą, a bóg wojny – Ares bywa zadziornym harleyowcem flirtującym i chodzącym na randki do wesołego miasteczka? To w tej książce jest najlepsze. To, że autor nie podaje nam suchej historii, nudnych faktów, a przekształca ją tak, że to się wydaje fajne. Tak, może nie jest to zbyt ambitne słowo, ale trafne jak najbardziej. Znam osoby, które greckimi mitami gardzili. Bo to wymóg, bo to nudne, z lupą tam szukać polotu i wiarygodności. A potem sięgnęli po tę książkę i do głowy zaczęły im masowo wpływać ważne wydarzenia, imiona i mity. Wiedza. Czy to nie najsilniejszy plus tej książki? Że uczymy się, nie zdając sobie z tego sprawy? Że uczymy się czerpiąc z tego przyjemność?

OSTRZEŻENIE

Okej, okej, pochwały pochwałami, ale na początku wspomniałam, że oczekiwałam więcej, że się zawiodłam itd., itd. Początki książek zazwyczaj bywają nudne, a początki książek otwierających serię nudne bywają jeszcze częściej. Ale warto. Warto przebrnąć, przez tę setkę stron, żeby odpłynąć i dać się porwać, autentycznie. I raczej nie mam się do czego przyczepić. Nie ma tu schematów, postacie też nie są jakoś najbardziej papierowe pod słońcem. Nie mogliśmy poznać ich z bardzo bliska, bo narratorem jest Percy, który jest nowy w tym świecie, zagubiony i zdezorientowany dzieciak. Z pewnością dalsze tomy zbliżą bohaterów jeszcze bardziej i wtedy połączą nas prawdziwe, książkowe więzi.

HUMOR MILE WIDZIANY

Nie byłaby to książka dla dzieci i  młodzieży, gdyby autor nie zadbał o jeden, malutki drobiazg. O humor. W momencie, gdy fabuła wlokła się niemiłosiernie, wystarczyło, by ktoś (zazwyczaj Percy) rzucił jakimś zasadniczo mało zabawnym żartem, który okazał się trafny i ironiczny, i który jak zimny prysznic obudził przytępiałego czytelnika i wywołał na jego twarzy szeroki uśmiech. To ważne, bo to przecież seria dla dzieci od lat mniej więcej dziesięciu, a taki czytelnik nie może usychać z nudów, a gdy autorowi zdarzy się słabiej napisany fragment. Czasem wydaje mi się, że to te zabawne spostrzeżenia, żarciki i ironia wznoszą tę książę na wyższe poziomy.

"CZYTAĆ, CZY NIE CZYTAĆ?" OTO JEST PYTANIE.

Pierwszy tom w moim odczuciu był całkiem niezły. W odczuciu młodszych czytelników okazałby się zapewne niesamowity i zaskakujący. Zaskakujący na pewno, z tym mogę się zgodzić. A czy niesamowity? Wielu ludzi porównuje go do Harry’ego Pottera. Ja osobiście uważam, że Percy nie dorasta mu do pięt, ale nie dlatego, że jestem fanką HP i się na nim wychowałam, ale dlatego, że Riordan stworzył świat niezwykle ciekawy, ale mniej…. przestrzenny. Rowling zaczynała od zera, Riordan polubił historię i na jej postawie oparł swoją powieść. Powieść ambitną, oczywiście. Ale osobiście brakowało mi w niej takiego polotu i pomysłu na to, by fabuła była bardziej zwarta i żywsza. Mogłabym polecić ją wszystkim, ale pojęcia nie mam jak obiorą ją czytelnicy starsi ode mnie, ci więcej wymagający. Bo o młodszych nie wspominam, dla nich jest to lektura obowiązkowa.