Czasami fantazjuję.

Myślę sobie, że fajnie byłoby mieć bliźniaczkę, która usiadłaby za mnie do sprawdzianu z matmy. Że może opcja podmiany byłaby alternatywą idealną, że jak na filmach wszystko zawsze się uda, będę w dwóch miejscach jednocześnie i nikt nas nie rozpozna.

A potem czytam książkę Shepard i nagle mi się odechciewa.

Ktoś zabił bliźniaczkę Emmy – Sutton. Dziewczynę, którą odnalazła w Internecie parę miesięcy temu, wcześniej nie wiedząc o jej istnieniu. Teraz prowadzi śledztwo udając zaginioną siostrę. Umawia się z jej przyjaciółkami, mieszka z jej rodzicami, spotyka z chłopakiem Sutton. Nosi jej ubrania, staje się nią, zachowuje się jak ona. Cały czas żyje w strachu, boi się, że ktoś się zorientuje, że zabójca cały czas przebywa wśród niej. Tylko kim on jest, skoro Sutton nie cieszyła się szkolnym uwielbieniem i na każdym kroku miała swojego wroga?

"Pozory Mylą" to trzecia część nowej serii amerykańskiej autorki znanej głównie z tomów „Pretty Little Liars” – Sary Shepard. A mowa oczywiście o „Grze w Kłamstwa”, serii zdecydowanie uzależniającej, coraz bardziej frustrującej i koszmarnie manipulującej czytelnikiem! Pierwszy tom to arcydzieło bez dwóch zdań, z dwójką jest odrobinę gorzej, a jak poradziła sobie część trzecia, czyli „Pozory Mylą”?

I jeśli mam być szczera – słabo, ta książka w porównaniu do reszty wypadła zdecydowanie przeciętnie, mimo że czytało się przyjemnie i błyskawicznie. Przede wszystkim fakt, że to trzeci tom i autorka po raz kolejny powiela własny schemat, trzymając się przez całą książkę jednego zarzutu do jednego z bohaterów. Skupiła się na osobie, o której do tej pory nie było wiele powiedziane. Ot tak się ona pojawiła, a autorka postawiła jej zarzut, którego trzymała się do końca książki. To było niesamowicie denerwujące: takie wieczne przeciąganie, wymuszone dłużenie przed finałem.

Jedyne, czego nie mogę zarzucić autorce to między innymi jej język. Jest niesamowicie prosty, jest wystarczający by objąć całą rzeczywistość – która gwoli ścisłości również jest wykreowana bardzo naturalnie i wiarygodnie. To samo tyczy się bohaterów. Każdy ma jakąś tajemnicę, każdy miał kiedyś postawiony jakiś zarzut, nikt nie jest czysty i właśnie to stawia Emmę w tak trudnej sytuacji. Przyjaciele Sutton nie byli święci. Ba, ona sama nie była wzorcem. Była dziewczyną z grupy tych, które żyją sobie w willach na obrzeżach Beverly Hills, gdzieś mają rodzinę, poukładane życie, naukę i to co wypada. Miała brutalne hobby – dała początek „Grze w Kłamstwa”, która polegała na robieniu przerażających kawałów ludziom ze szkoły, począwszy od ośmieszania i publicznego upokarzania, skończywszy na duszeniu, zatrzymywaniu się samochodem na torach w momencie, gdy jedzie po nich pociąg. Biorąc to pod uwagę – każdy mógł się na niej odegrać.

A wiecie, co jest jeszcze lepsze? Narracja. Jestem zachwycona, że narratorką jest Sutton, która uważnie śledzi poczynania Emmy i – co najlepsze – która nie pamięta żadnych wydarzeń ze swojego życia. Jest tylko duchem, którego nawiedzają czasem wspomnienia, dając nam rozdział pełen retrospekcji, które jeszcze bardziej podkręcają tempo książki. Emma musi do wszystkiego dojść sama, Sutton jako duch również nie może jej pomóc, a jeśli nawet, to nikt jej nie usłyszy. To niekończące się pasmo dochodzeń, domysłów, prawdopodobieństw, całej masy być może, czy aby na pewno i a jeśli.

Serię – która ma być znacznie krótsza od PLL – polecam szczególnie fanom Shepard, ale i lekkich młodzieżowych, które czyta się przyjemnie i niesamowicie szybko. Te książki są zapowiedzią niekończącego się śledztwa, hejnałem kłębiących się myśli, dochodzeń i podchodów, które tak człowieka męczą, że ma ochotę tą książką trzasnąć o ziemię. Shepard pisze o młodzieży i dla młodzieży, stara się uzmysłowić przede wszystkim,  jak niebezpieczne są osoby z naszego środowiska, portale społecznościowe oraz udowadnia, że nie każdemu można całkowicie zaufać. Mimo tego, że to książka słabsza od poprzedniczek, nadal z jej wnętrzem warto jest się zapoznać.

Motyw odnalezionego rodzeństwa już kiedyś się tam pojawił. Bliźniaczego, pragnę dodać. Tam wydawało się to czymś niewyobrażalnym, czymś co prędzej czy później zakończy się happy endem, ale tutaj – w Tucson, wszystko wygląda inaczej. Bo co byście powiedzieli widząc filmik z osobą brutalnie duszoną, i w dodatku łudząco do Was podobną? Emma, główna bohaterka tej powieści, w końcu znalazła dziewczynę z nagrania sądząc, że to jej zaginiona siostra bliźniaczka, ale jedyne co odnalazła po niej w miasteczku, to echo śmierci i pełno tajemniczych zagadek, kłamstw i gróźb.

Kiedyś, w recenzji pierwszego tomu, opisywałam mój zachwyt nad książkami Sary Shepard. Bo zdecydowanie, jest się nad czym zachwycać. Autorka ta jest wyrachowana, wie, w którym momencie akcję uciąć, w którym przyspieszyć czy pozostawić czytelnika w niepewności. Uwielbiam Sarę Shepard. Z ręką na sercu przyznam – czytałam tylko jeden kryminał Agathy Christie, ale uwierzcie, bądź nie, Shepard pisze jak ona. Ich książki nie są grube, wystarczy około 270 stron, by sklecić zrozumiałą, spójną, a ponadto bezustannie trzymającą w napięciu powieść. Nie szczędzą akcji, to ona tu gra pierwsze skrzypce, a smyczkiem zdecydowanie jest język, jakim się posługują, prosty i przyjemny, który sprawia, że suniesz po fabule jak pingwin to lodowej tafli Oceanu Południowego. Uwielbiam!

Emma – główna bohaterka tej powieści wpakowała się w niezłe bagno. Co tu dużo gadać. W ramach śledztwa nad zaginięciem/śmiercią jej siostry bliźniaczki udaje ją samą, żyje jak ona, spotyka się z jej chłopakiem, kumpluje z koleżankami. Wszystko byłoby okej, gdyby nie fakt, że życie Sutton jest naprawdę pięknie. No, nie licząc wrednych i dwulicowych „przyjaciółek” wyjętych z amerykańskiego serialu, jednak Sutton ma to, czego Emmie brakuje. Rodzinę. Rodziców, siostrę, piękny dom, modne ubrania. O tym Emma mogła sobie tylko pomarzyć – ojca nie miała, a matka wyjechała na "wycieczkę", z której ostatecznie nigdy nie wróciła. Sara Shepard pięknie oddała ból młodej dziewczyny i jej smutne pragnienia. Świetnie wykreowała Emmę, która nie jest ani nieśmiałą myszką, ani zaborczą wojowniczą. I to mi się podoba. Emma jest niesamowicie zwyczajna i naturalna, ma własne obawy, ma plany i marzenia. Posiada wiele cech, którymi odmiennie różni się od tych typowych, amerykańskich nastolatek, w białych kozaczkach i torebkach od Chanel, tu mam na myśli Sutton i jej obstawę. Sara Shepard stała się lepszą nastolatką niż my wszyscy, którzy nimi jesteśmy.

Cieszę się niezmiernie – wątek miłosny cal po calu staje się bardziej miłosny, aniżeli udawany, jakiś sztywny albo sztuczny. W tamtym tomie bardzo mi go brakowało. Pozostawiał ziejącą pustką dziurę, do której miałam ochotę wskoczyć, momentami dość mając tych wiecznych zagadek. Tutaj miłym zaskoczeniem był właśnie on, jednak to nie w stylu Shepard tworzyć jest poukładane pary. Nie było go dużo, to nie romans, broń Boże, był niesamowicie subtelny, taki niewidoczny, zepchnięty na drugi plan, aczkolwiek taki, który buntuje się trochę, by dostać w końcu akapit dla siebie. To ten wątek miłosny trochę, a nawet bardzo, pokomplikował sprawy sercowe Emmy, co jeszcze bardziej pobudziło mój apetyt na kolejny tom. 

Z tego co pamiętam, jedyną wadą pierwszego tomu była przesadna ogólnikowość. Ślizganie się po temacie tylko po to, żeby zaraz zacząć pisać o czymś innym. Tutaj już tego nie było. Była solidna fabuła, z korzeniami i dobrym fundamentem. Jedynie martwi mnie fakt, że miała ona określony punkt A i B. Czyli: podejrzenie, które Emma kieruje w kierunku kogoś i ostateczne starcie. Tak rozpościerała się ta książka, w odróżnieniu od pierwszej, która była chaosem zagadek, ciągle dodawanych i z całkowicie innej beczki. Tutaj, można by rzec, była jedno podejrzenie, jeden nieustannie gnębiący koncept i miliardy zagadek właśnie skierowanych do niego. Ale czepiam się chyba, nie było przecież tak źle.

„Nigdy, Przenigdy” to drugi tom serii, w której zakochałam się od pierwszego przeczytanego rozdziału. To książka potwór, której niepozorna liczba stron, zapowiadać by mogła co najmniej ciekawą opowiastkę. Błąd. Ona zapowiada niekończące się śledztwo, kłębiące myśli, dochodzenia i podchody, które tak człowieka męczą, że ma ochotę tą książką trzasnąć porządnie, bo to co wymyśliła i to, jak poprowadziła całość Sara Shepard się w głowie nie mieści i na samą myśl o tym mam ochotę skoczyć z klifu. Ta seria jest szalona, choć brakuje w niej dziwnych istot, nie znajdziemy tam Kapelusznika ani nikogo nadzwyczajnego. Jest świetna, bo potrafi uzmysłowić, jak niebezpieczne są osoby z naszego środowiska, udowadnia, że nie każdemu można całkowicie zaufać i to, że każdy ma jakieś mroczne sekrety.

"Czasem bowiem ci, których najmniej podejrzewamy, mogą stanowić dla nas największe zagrożenie."