Frenetycznie. Frenetycznie czuję się po przeczytaniu tej książki. Frenetycznie chciałabym ją ubrać w słowa. Frenetycznie czyli jak na Hoover przystało: szaleńczo, euforycznie i z pełnią radosnego uniesienia. Jakby ta amerykańska autorka stała na scenie, oklaski nie byłyby tylko oklaskami na stojąco, a frenetyczną owacją, zakrawającą niemal na rzucenie się widzów w ramiona, pod nogi, na szyję pisarki. To, co Colleen Hoover robi nam, czytelnikom wiernym bądź aspirującym, przechodzi najśmielsze oczekiwania. Ona wywierca tunele w umyśle, knebluje i pogwałca, brudnymi butami wtarguje do wnętrza i pali czytelniczą duszę.

"Losing Hope" to piękna książka. Wprawdzie opowiada tę samą historię, z którą do czynienia mamy w "Hopeless", a jednak nadal inną, nadal nową, ciekawszą, śmielszą. I pokuszę się nawet o stwierdzenie, że książka ta, napisana okiem Deana Holdera, przebija swoją poprzedniczkę, której narratorką jest Sky. Powód?

Mam na swoim koncie parę książek, których narratorem jest mężczyzna, a autorem kobieta i żadna, uwierzcie żadna, nie była napisana tak dobrze. Hoover potrafi stać się facetem z jajami, stworzonym do uniesień, upadków, bluzgów i imprez, jak i wylewnych emocji czy pisania pamiętnika. Holder zaś, swoją historię potrafi zaprezentować ciekawiej od Sky. To opowieść pełna emocji, strat i rozczarowań. Zaczyna się w momencie tej największej straty, tego największego rozczarowania. Jego siostra miała problemy i wybrała drogę inną niż ich rozwiązanie, ale czy lepszą? Nikt tego nie wie. Holder też nie. Jest zdruzgotany, cała rodzina po zaginięciu Hope i lat poszukiwań była głęboko przekonana, że limit nieszczęść wyczerpali już dawno temu, a jednak żyli w błędzie. Narracja z jego perspektywy więc, nie jest pasmem niewiadomych, nie jest zagadką, szlakiem niedokończonych wspomnień, które poukładać jest trudno. Jest naładowana frustracją, emocjami, dynamiką. Frenetyzmem. Holder to dziewiętnastolatek, który przeżył więcej niż Sky (o ile w ogóle ich przypadki można porównać), doświadczył więcej niż ona, stracił i dorastał w pustce niekompletnej rodziny, a mimo to połączyła ich piękna i prawdziwa miłość.

Tak posumowałam recenzję "Hopeless":

I wiecie? Nawet nie wiedziałam, jak dużo jest w tym prawdy. "Losing Hope" kasuje niedomówienia, kończy niepełne akapity, wyjaśnia niedopowiedzenia z "Hopeless" a jednocześnie tworzy własne. Tam, gdzie zastanawiamy się nad dziwną sytuacją, tu wszystko jest wytłumaczone, ma swój dokładny powód i komentarz. Ta książka zrywa kurtynę tajemniczości Holdera i pozwala nam na świat spojrzeć jego oczami, poznać go i poczuć siłę emocji, które na niego oddziałują. Obnaża jego tajemnicze zachowania, wyjaśnia humorzastość, napady gniewu i wzruszenia. Może się wydawać, że psuje nieco jego postać. To prawda, może się tak wydawać. Ale to, że poznajemy motywy tego tajemniczego chłopaka z "Hopeless" nie sprawia, że zaczynamy się do niego zniechęcać. To magia. Chwile, kiedy cała układanka nabiera sensu, chwile, kiedy przez mgłę pamiętasz historię Sky i nagle z impetem zalewa Cię jej relacja, która idealnie łączy się z tą chłopaka. To prawie jak rozwiązywanie zagadki, równie przyjemne i równie satysfakcjonujące. I nawet uczucie "O, wiem co teraz będzie!"nie popsuje ideału tej chwili, a jedynie wzbogaci tę książkę w jeszcze jedno przyjemne dopowiedzenie niedopowiedzenia.  

Colleen Hoover znacznie dojrzała, jej kunszt pisarski poszedł w górę o dwa i pół metra i nie potrzebuje ona w każdym razie żadnego magicznego przedmiotu by wycisnąć łzy czytelnika. "Losing Hope" to naładowana emocjami tykająca bomba, a każdy jej rozdział to kolejna minuta zbliżająca nas do wybuchu na końcu powieści. Polecam, oczywiście. Rekomenduję, nakłaniam, zalecam. To nie jest typowy romans dla nastolatek. To jedna z lepszych historii, która niesie mocną wiadomość, dotyka a jednocześnie nie boi się mówić o tematach tabu.

Opisać tę książkę w dwóch zdaniach może jedynie geniusz Witolda Gomborwicza:

I niech to utwierdzi Cię w przekonaniu, że jest to książka więcej niż warta uwagi. 

Przepraszam, mówi. Jest zmęczona, potargana, jest też widocznie przejęta i przygnębiona przede wszystkim. W twarz mi rzuca, że nie wie dlaczego, jak i kiedy, odwraca się, unosi rąbki sukienki i jak ta laska z High Hopes ze spływającym tuszem na policzkach ucieka przed konsekwencjami. Postradała zmysły? Nie, po prostu jest winna. Każda łza każdej i każdego z nas ciąży jej na sercu, oddałyśmy i oddaliśmy jej własne, a ona zbezcześciła ten cenny narząd najpierw zapewniając mu poczucie bezpieczeństwa, później zostawiając na pastwę wygłodzonych wilków. Imię ma dziewczęce, irlandzkie i dźwięczne. Jest blondynką i często się uśmiecha. Nazwisko zna każdy; na świecie powoli staje się kolejnym Kowalskim, Smithem lub niemieckim Schulzem.

Colleen Hoover. To ona uświadomiła mi, że nic nie dzieje się bez przyczyny, że życie jest niekończącym się pasem zdarzeń i przeznaczeń. To ona uświadomiła mi, że w książce zakochać się można na zabój, po uszy i beznadziejnie.

To książka piękna na zewnątrz i piękna w środku, którą trudno ująć w słowach. Porusza problematykę szeroko pojętą: począwszy od innowacyjnego stylu bycia, po przykre wspomnienia z przeszłości. „Hopeless” nie da się nie kochać. Wzbraniałam się, w końcu kupiłam, ale omijałam wzrokiem. Nie czytałam opisu, nie chciałam patrzeć na recenzje. Czasem tylko dotykałam niezwykle miękkiej okładki i zastanawiałam się, co takiego kryje ona w sobie, że ludzie aż tak na nią reagują. A kryje niesamowicie wiele.

Sky od trzynastu lat swoje małe niebo ma w domu Karen – adoptowanej matki, niezwykle wyrozumiałej, serdecznej i wyluzowanej. Dziewczyna nie chodzi do szkoły, nie posiada Internetu, telewizora i innych nowatorskich wynalazków. Żyje sobie z Six, najlepszą kumpelą, biega codziennie rano, wieczorem spotyka się z chłopakami. Wydaje się normalna, ale niech mnie diabli wezmą, taka nie jest.

Wszystko wraca. Wspomnienia są nieuchronne, zawsze się pojawiają. Wystarczy jedno spojrzenie, a człowiek nagle odkrywa cały świat. Wystarczy jedno pójście do szkoły, jedno przypadkowe skrzyżowanie wzroku, i w końcu wystarczy jeden chłopak, który wie o Tobie więcej niż ty sama, aby świat dosłownie stanął na głowie.

W niemałym szoku jestem po przeczytaniu tej książki, bo spodziewałam się czegoś innego. Czegoś… normalniejszego, bardziej obyczajowego? Jak w „Morzu Spokoju” szukałam mroczniejszej strony, mocnego makijażu i buntu. Tyle, że tam był, a tu go zwyczajnie nie ma. „Hopeless” całą swoją beznadziejną naturą przytłacza mnie od tygodni – tę recenzję piszę bez emocji, po czasie pełnym przemyśleń, wnikliwszej analizy i teraz wiem, że to książka z przekazem mocnym jak młot Roberta Baratheona.

A zaczęła się dosyć nietypowo i jednocześnie trochę mnie zdystansowała. Spodziewałam się czegoś w typie „Śmierć nie jest taka straszna, gdy ją przeżyjesz” albo „Nienawidzę swojej lewej ręki”* a dostałam masę pocałunków, odrzucające momenty napawające irytacją. A później? Później zaczęła się moja miłość. Colleen Hoover świetnie rozłożyła zagadkowość tej książki; wieczne niedopowiedzenia, tajemnice i sekrety były powodem, dla którego prawie zarwałam noc, a opuszki palców starły mi się od przewracania kartek. Nie potrafię wymienić wad tej książki, poza trochę zniechęcającym początkiem, ponieważ ta książka jest idealna. IDEALNA. Tak – pogrubię, zapiszę drukowanymi. Początkowo jest leniwie beztroska, później poprowadzona z dramatycznym obrotem akcji. Pewnych elementów się spodziewałam, ale myślałam sobie, że to zbyt nieprawdopodobne, żeby właśnie na takie rozwiązanie zdecydowała się autorka. Widocznie mam nadprzyrodzony zmysł, bo mimo, że to się wydarzyło, i tak siedziałam wmurowana w fotel, w szczęką odgniecioną na kolanach, z rękoma drżącymi bez przerwy.

Kocham tę książkę. Kocham jej okładkę, która jest w dotyku jak kłębek chmurki. Kocham prolog, który podobnie jak w „Ostatniej Piosence” był intensywny, i destrukcyjny jak huragan, kocham też i epilog, który ścisnął mnie za serce. Wstrzymywałam się, serio. Nie chciałam płakać, bo nie płaczę przy książkach, które wzruszają. Jak na ironię, łzy lecą mi za każdym razem gdy wychodzę na domu i wiatr zawieje mi w twarz, ale nigdy przy książkach z gatunku NA i YA. Kocham tę książkę, za to że pozwalała mi wstrzymywać łzy przez większą część, a później wraz z którąś z kartek magiczny przycisk się popsuł a moja twarz zaczęła wyglądać jak po śmigusie-dyngusie. To książka-autodestrukcja. Niszczy po cichu, i zupełnie jak papieros, kartka po kartce zabija coś wewnątrz człowieka. 

Nie chciałabym, żeby ktoś odbierał tę książkę jako romans, kolejne romansidło. Proszę. Nie oceniaj. Tej książki. Pochopnie. Fakt, mamy tradycyjny schemat. Ona – nowa w szkole, zdystansowana i niezdająca sobie sprawy ze swojej zabójczej urody oraz on – chłopak, o którym dużo się słyszy, o jego wybrykach także, niezbyt ciekawej popularności. To proste jak dwa plus dwa, wystarczy dodać te dwie główne osoby i mamy gotowy romansik dla młodzieży i nie tylko, ze światłą, angielską nazwą, bo angielski jest przecież taki cool i  trendy max – New Adult. Otóż nie, moi mili. Uwierzcie, problematyka tej książki jej bardziej rozbudowana niż Nowy Jork, jest obszerniejsza niż niejedna książka Kinga, i co ważniejsze – jest tematem tabu, którego bacznie staramy się omijać, o którym nie mówi się przy dzieciach, ale który przede wszystkim jest i potrzebuje takich środków jak książka by stał się choć odrobinę zauważony.

Kocham stan, w którym znalazłam się czytając tę książkę. Wspólne wzloty i upadki, wspólne potknięcia i trudne momenty. Pokochałam bohaterów za ich wyjątkowość – każdy jest inny i ma własną cechę charakterystyczną. W takim miejscu jak zakończenie wypadałoby napomknąć co nie co o poleceniu. Boże, polecam, oczywiście. Niech mnie torturują, niech mi grożą, ja i tak polecę Wam, polecę Wam, jak żadną inną książkę. Czytajmy „Hopeless”, które jest cichą wodą, które porusza sprawy i problemy bardzo poważne, jednocześnie dając nam w prezencie otoczkę miłości i ciepła. 

To cud pełen niedomówień i tym niedomówieniem skończę i ja, bo to książka której fenomenu nie można zamknąć w paru akapitach.