Serial ten lubi zwodzić, raz na jakiś czas odciąga naszą zmaltretowaną już łepetynę, podsuwa inne śledztwo, podczas gdy prawdziwy zabójca nadal bezkarnie zabija, a potem z powrotem podaje seryjnego-zabójco-stalkero-psychopatę na talerz i myśl, i główkuj! To jest dziesięć nieprzewidywalnych odcinków, które byłyby jeszcze bardziej nieprzewidywalne, gdyby mi ktoś przypadkiem nie zaspojlerował. (Dzięki!) Ale sam fakt, że znając zakończenie, w ostatnim odcinku i tak przeżyłam czterdziestominutowe piekło, świadczy tylko o wielkości tej produkcji.

Chciałabym już skończyć pisać tę recenzję, bo mam trochę nauki na głowie, ale nie, jeszcze nie teraz, jeszcze jedna ważna rzecz. Ten serial nie wywarłby na mnie tak dużego wrażenie, w ogóle żadnego wrażenia, gdyby nie jeden aspekt. Uderzył mnie mocno obraz sieci internetowej, hakerów, ich możliwości. Możliwości włamania się na komputer za pomocą jednego maila, możliwością śledzenia osoby, za pomocą jednego kliknięcia, wyciągania wniosków, za pomocą tego, co wrzucamy w sieć. Czyli wszystkiego, począwszy od filmików, do postów i zdjęć z oznaczeniami miejsca i czasu. To daje wyobrażenie i uświadamia, że tutaj – w cyberprzestrzeni – nikt nie jest anonimowy, uświadamia jak niebezpieczne jest to miejsce i z jakim ryzykiem wiąże się bycie w tym miejscu. Teraz już nigdy nie spojrzę na monitor tak samo – zawsze będę miała przed oczyma tajne strony, na których sprzedać można wszystko. Kota, psa, babcię, jej nerkę, siebie czy koleżankę z ławki. Na których można dowiedzieć się wszystkiego o wszystkim i każdym, będąc w tysiącach miejsc jednocześnie, śledząc miliony bezradnych ludzi, niczego nieświadomych ofiar cyberprzemocy.