Troszeczkę zastanawia mnie sens rozpoczęcia studiowania teatrologii, podczas gdy właśnie wychodzi premiera filmu, w którym grasz główną rolę, u boku najbardziej rozchwytywanego aktora młodego pokolenia. Ten film gwarantuje Ci szansę na wybicie się i wielką sławę, dostajesz dziesiątki propozycji ról od znanych reżyserów, a Ty po prostu – odsuwasz się w cień by uczyć się o teatrze, zamiast w nim występować, chociażby. Nie bardzo rozumiem wyboru – za pięć lat nikt o Tobie może już nie pamiętać, a szum spowodowany „Szkolną Dumą” osłabnie.  Role raczej nie poczekają. Żyłam również ze świadomością, że aktorzy wybierają się na studia niezwiązane z aktorstwem właśnie, bo toż to zawód niepewny jest. Tak czy inaczej, zmierzając do sedna sprawy: Emma, główna bohaterka serii „Między wierszami” wybór właśnie taki podjęła. I nie rozumiem jej zupełnie, ten element to jedyny fragment w drugim tomie, który totalnie mnie nie przekonał. Dziewczyna, która od najmłodszych lat chodzi na castingi – nie z przymusu, wypada zaznaczyć – i kocha aktorstwo, marzy o dużych rolach, rezygnuje, gdy w końcu nadchodzi szansa zawojowania Hollywood. Chciałabym być wobec niej asertywna, ale cholernie drażni mnie takie zachowanie. Nie wiem z czego to wynika.

Czasami jedna historia wymaga wielu scenariuszy. Obserwuje się nowe wersje starych filmów, ekranizacje klasyków zakotwiczone w świecie teraźniejszym, każdego roku do kin wchodzą – mimo, że dobrze nam znane – baśnie. Siedem miliardów ludzi równa się liczbie różnych rozwiązań, reżyserowie biorą udział w wyścigu pomysłów, ale też historie domagają się opowiedzenia o sobie na nowo. Ekranizacje coraz częstej zdają się być tylko adaptacją i Percy Jackson coś o tym wie. Podobnie zresztą jak Cassandra Clare, której książki stały się bazą do serialu Shadowhunters, no właśnie – fundamentem jedynie, korzeniem rozkwitającej w inny sposób bajki. Weźmy także pod uwagę „Dumę i uprzedzenie” – nie wierzę, że ktoś nie słyszał, ale w sumie nie zdziwiłabym się, gdyby ktoś nie przeczytał: sama utknęłam gdzieś na początku i jakoś niezbyt chętnie widzi mi się lekturę kontynuować. No ale – sama „Duma” ma dwie duże ekranizacje (rok 1940 oraz 2005), trzy ekranizacje telewizyjne, jak i również trzy wyprodukowane przez stację BBC, dwa filmy wzorowane jedynie na powieści oraz – powstały w tym roku „Duma i uprzedzenie, i zombie”. Jak widać – pomysłów na historię nie brakuje.

Zmierzam do faktu, jakim jest wypożyczenie „Dumy i uprzedzenia” do książek dla młodzieży. Tammara Webber, autorka powieści takich jak „Tak krucho…”, „Tak blisko…”, „Tak słodko…” napisała przeuroczą książkę z gatunku NA, której główni bohaterowie to młodzi – aspirujący lub już zdobywający rozgłos – aktorzy, zadaniem których jest wcielić się w rolę Elizabeth Bennet oraz Pana Darcy’ego. I takich ich poznajemy: Emmę jako dziewczynę czekającą na rolę, która odmieni jej życie, a jednocześnie skrycie marzącą o byciu normalną nastolatką oraz Reida – chłopaka, który pomimo młodego wieku zawojował całym Hollywood i ma mnóstwo fanów… zwłaszcza tych płci żeńskiej. Czują coś do siebie jako postacie wykreowane przez Jane Austen, ale także i kiedy kamera nie nagrywa, a światła gasną. Konflikt przekonań i ich własnych priorytetów miesza szyki parze zakochanych, a oni – obawiając się kolejnych rozczarowań – nie potrafią się otworzyć i pójść do przodu bez wskazówek reżysera. Czy sława nie uderzy im do głowy? Co stanie się, gdy prace nad filmem dobiegną końca i każde z nich zamieszka na innym krańcu kraju? Czy między nimi pojawi się ktoś inny? Jak odnajdą się w świecie paparazzi, fanów i show-biznesu?

„Między wierszami” Tammary Webber pochłonęłam niezwykle szybko, ale i także niezwykle przyjemnie. Zaintrygował mnie motyw aktorstwa, opisania tej sztuki z perspektywy nam nieznanej. Przyznam szczerze, że momenty nagrań, próby i castingi były najbardziej wyczekiwanymi przeze mnie chwilami, ze względu na moje zainteresowanie tym tematem, które zaspokajane było również naprzemienną narracją: raz bardziej doświadczonego Reida, następnym razem utalentowanej Emmy. Nie spotkałam się dotychczas z żadną powieścią traktującą ten temat w tak luźny, młodzieżowy oraz (mam nadzieję) wiarygodny sposób, w ogóle nie wydaje mi się, żeby książek w tym stylu było w Polsce dużo – ja w każdym razie czytałem tylko tę. I nie zawiodłam się. Tak do połowy to była czysta radość czytać „Między wierszami”. Ekscytująca powieść, przepełniona przyjaźnią, miłością, życiem bez ograniczeń, bez żadnych wyrzeczeń. Imprezy, rodzinne spotkania, sesje zdjęciowe i czerwony dywan. Niestety, niezbyt zadowalający był dalszy ciąg powieści, po pierwsze: Emma zbyt łatwo dała się podejść Reidowi, w ogóle nie zadawała pytań, nie chciała wyjaśnić spraw między nimi i między innym chłopakiem, była taką – nawet nie zakochaną, ale laleczką otumanioną faktem spotykania się z najpopularniejszym młodym aktorem, która bała się walczyć o swoje i dowiedzieć się, na czym tak naprawdę stoi. Kolejną makabryczną rzeczą było zakończenie. Straszne zakończenie. Ucięte jakby w połowie zdania, takie bum!... i koniec książki. Ja przewróciłam stronę, żeby czytać dalej, patrzę: a tam nic nie ma. Niefortunnie wybrnęła Tammara Webber z historii przez siebie opowiedzianej, według mnie, pod względem napisania, ponieważ całość, zakończenie fabuły uważam za dobre i przemyślane, zakończyłabym prawdopodobnie tak samo. Ale nie ścięłabym tego tak gwałtownie.

Podoba mi się to, jak dała sobie radę Webber z wątkiem romantycznym – wybrała mądre, przemyślane ale też nieszablonowe posunięcie. Posługując się młodzieżowym językiem stworzyła historię, która niesie wartości, przybliża świat show-biznesu: zalety płynące z przegrzebywania wśród wpływowych ludzi, ale również wady, konsekwencje i obowiązki. „Między wierszami” została napisana by zapewnić rozrywkę i tę funkcję spełnia. A ja żałuję, że nie ma polskiego wydania kolejnego tomu.

Recenzja powstała w wyniku współpracy z wydawnictwem.

– Gombrowicz wręcz cisnął mi się na usta po lekturze "Utraty", bo, szczerze mówiąc, nie podjarała mnie mdława historia o nowotworze, o wybawicielce i cudotwórczyni, o lukrowym happy endzie nie wspominając. Była cholernie nierealna, przesłodzona bardziej niż rywalkowe eliminacje, durna jakaś i ogłupiająca. Dlatego kiedy dostałam drugi tom w swoje ręce czułam się dziwnie, czułam się oszukana i oszukująca Was. Siebie. Czułam się na krawędzi, zarówno bliska skoku a jednocześnie nieco zdeterminowana i ciekawa tego, co się za tą paskudną okładką kryje. A i przyznać muszę – kryje się bardzo dużo.

Gabe Hyde między innymi. To chłopak, który się ukrywa się przed światem, który kryje swoją prawdziwą osobowość, rodzinę i tajemniczą dziewczynę. Przeszłość. W "Utracie" poznajemy go głównie rzecz biorąc, po stereotypach – koleś z tatuażami = bad boy = łamacz serc. Bullshit. Gabe Hyde to człowiek zagadka i każdy rozdział tej książki to osobna łamigłówka, i nie sądziłam, że to kiedyś napiszę, ale Rachel Van Dyken wykreowała genialną postać. Już sam fakt, że Gabe myśli i mówi jak facet, że nie zdarzają mu się "ojej", "kurczaki!", mówi sam za siebie. Tym właśnie aspektem nieco rozczarowała mnie autorka w poprzednim tomie, a tu wszystko nabiera znacznej naturalności. Oczywiście cóż to za NA bez dziewczyny, więc jest i ona, Saylor się nazywa, według mnie totalna idiotka, "uosobienie niewinności" – głosi zaś okładka, ale zmieniać jej nie będę, bo i po co? Saylor i Gabe to dwa inne światy, co więc stanie się gdy nie będą mogły się spotykać, co wydarzy się kiedy cały świat skupi się na jednej osobie i jak zareagują na własne tajemnice?

"Czasami wydaje nam się, że Bóg postawił na nas krzyżyk, gdy tak naprawdę daje na drugą szansę."

"W ogóle fajna historia" napisałam, zbierając słowa-klucze przed napisaniem recenzji. I wiecie co? To nawet więcej niż fajna, to genialna historia. Autorka miała ciekawy pomysł na powieść, w ogóle tak samo genialnym posunięciem było napisanie książki opowiadające historię bohatera drugoplanowego. Ale mimo całej genialności, przewija się tu parę mankamentów, które zauważyłam też w "Utracie", między innymi: nienaturalna szybkość wydarzeń i, co za tym idzie, jej nieprawdopodobieństwo oraz nierealność. Wydaje mi się, że książka ta pisana była by jak najmniej miejsca zająć na księgarnianej półce i objętościowo, mniej więcej, dorównać poprzedniczce. Ciężko mi uwierzyć w taką historię, a gdy już do tego dojdą natychmiastowe obroty wydarzeń, króciutkie rozdziały, klimat jak z thrillera i magia cudów, którą szczególnie polubiła Dyken, jest mi już po prostu niedobrze. 

Nie lubię podkolorowanych zakończeń, nie lubię tego, że dwa tomy kończą się w ten sam, mdławy sposób i zdecydowanie nie lubię Gabe’a. W "Utacie" był kimś, przynajmniej zgrywał pozory ważniaka, a mnie ciągnie do ekstrawertyków, więc był dla mnie postacią jedną z lepszych. Uwielbiałam go. Gabe w "Toxic" stał się wrażliwcem w zaawansowanym stadium czegoś przeciwnego do Zespołu Sjögrena, więc jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś mocnego i poznać inne oblicze Gabe’a (prawdopodobnie psując sobie poprzednie) sięgnij. Sięgnij, bo "Toxic" to coś typu "Losing Hope", tylko nie z perspektywy głównego, a jednego z bohaterów pobocznych, które rozwiewa niedopowiedzenia, tworzy nowe, psuje trochę tę całą enigmatyczność postaci, ale przy tym wyjaśniając pewne motywy, a to się liczy, no nie? Prawda.

"Toxic" jest

dlatego polecam ją wszystkim czytelnikom NA, romansów i obyczajówek, ponieważ to coś, co wkradnie Wam się klatkę piersiową, obejmie, zaciśnie się na sercu i pozostałych organach, przyprawi o zawroty głowy… itp.,itd., na pewno wiecie o co chodzi. Jeśli więc "Utrata" zapadła Ci w pamięć, boję się jak zareagujesz na "Toxic", poważnie.

Przeprowadzam małą ankietę, dołączysz się?

Ktoś kiedyś wspomniał, że najgorszą zmorą recenzenta są książki przeciętne. Recenzje owych powieści pisze się zdecydowanie najtrudniej – należy wypisać wszystkie „za” i „przeciw”, a na koniec zmierzyć się z podsumowaniem, który zwieńczyć można niezbyt emocjonalnym i przekonującym poleceniem, lub skwitować zwykłym: „można, ale po co?”. Tak też czuję się po lekturze „Miasta Upadłych Aniołów”, czwartego tomu serii „Dary Anioła” Cassandry Clare. Gdy byłam jeszcze młodą i mniej zaczynaną niewiastą każdą część spod pióra autorki pochłaniałam w jeden dzień/wieczór/moment. Dzisiaj jest inaczej. Teraz – po dwóch miesiącach lektury – czuję się wreszcie wolna. Wolna od wiecznie nękającej mnie Clare, jej wcale nie tak dobrej książki i uczucia, że prędzej Manhattan ogarnie chaos upadłych aniołów, niż ja skończę  czytać tę książkę.

Ale mimo wszystko zastanawiam się nad tym, skąd ta autorka czerpie pomysły.

Bo dzieje się dużo, ale nie jest to równomiernie rozplanowane. Początek sprowadza nas na ziemię, przypomina o balach, przymierzaniu sukien, trudnych chwilach w związkach. A potem nadchodzi fala morderstw. Fala wampiryzmu. Fala klątwy i potencjalnych zabójców. Opętania. Wskrzeszenia. I Lilith. Końcówka tej książki jest naprawdę zabijająca, ale za nim do niej przejdę, raczę poświęcić chwilę pewnym wyjaśnieniom.

Clary Fray po skończonej wojnie z Valentinem wraca do domu, gdzie rozpoczyna naukę jako Nocna Łowczyni. I nawet jeśli bardzo by się starała, nie przegapi jednego niuansu. Ktoś zabija Nocnych Łowców i prowokuje w ten sposób rasę Nefilim i Podziemnych. Jej przyjaciel Simon też nie ma łatwo – matka już wie o jego prawdziwej tożsamości, dlatego wyprowadza się od niej, poznaje nowych ludzi, a na drodze czeka go wiele śmiertelnych niespodzianek. Moc klątwy niszczy jego życie, ale każdy o zdrowych zmysłach chce mieć go po swojej stronie. A Jace? Jace się izoluje. Jace się ukrywa. Jace w tej części nie jest tym Jace’em, ale to tylko pułapka pani Clare. Wstęp do kolejnego piekielnego rozdziału.

Chyba nikt z tej powieści nie jest zbyt zadowolony. Historia historią, ale całość początkowo wydaje się naciągana i pisana na siłę. Bo wiecie, „Dary Anioła” miały być trylogią. No cóż, skończyło się na sześciu tomach i to właśnie ten zaliczam jako najsłabszy. Brakowało mi w nim kilku aspektów, ale i pojawiły się nowe, niezbyt przekonujące.

Pierwszym jest Simon. Ta książka jest niewątpliwie „jego chwilą”. Po zdarzeniach z „Miasta Szkła” zasługuje na dłuższą chwilę uwagi – owszem, ale tak długiej to ja bym mu nie przekazała. Simon nigdy nie należał do moich ulubieńców, i mimo że jego osoba z chwili na chwilę zyskiwała w moich oczach, kompletnie nic to nie dało, bo i tak z wytęsknieniem czekałam na powrót do nierozwiązanych wątków innych bohaterów. Wątków to w sumie dobre słowo. A była ich masa. Powieść ta, wyglądała nieco jak parę odrębnych opowiadań ze wspólnym kulminacyjnym momentem, które porwano na strzępy i na przemian poukładano. Irytowało mnie wyczekiwanie, irytowała mnie zbyt powolna akcja, irytował mnie Simon i Jace też z biegiem czasu zaczął mnie wkurzać. A to się zwykle nie zdarza.

Nie mogłam patrzeć na jego imię, poważnie! A szczególnie odmienione w dopełniaczu i bierniku. Znacie to uczucie, kiedy żyjecie ze świadomością, że imię „Jace” tak ładnie się w „Darach Anioła” odmienia, a tak naprawdę to jest ono błędne, bo tłumacz nie ogarnął zasad tłumaczeń imion z końcówką taką i taką, a na czwartym tomie zorientował się, że coś tu nie gra. Chce Jace'a a nie jakiegoś śmiesznego Jace'ego. Nie unoszę się ani nic, ale serio – to strasznie irytuje.

Dosyć z minusami. Książka sama w sobie nie była przecież taka zła. Wątek Lilith i rytuału tworzenia z dzieci armii malutkich demonów zniszczył mnie wewnętrznie. No totalny mindfuck. Clare rządzi i rządzić będzie, a problemy z tą częścią są według mnie chwilą nieuniknioną – trylogię praktycznie zamkniętą, z wątkami pokończonymi odrodziła na nowo, przez co „Miasto Upadłych Aniołów” rozpoczyna się tak mozolnie jak każdy pierwszy, wprowadzający tom. I tak jak w pierwszym tomie pojawiają się nowe twarze, nowe miejsca i kryzysy. Jest zupełnie inaczej, a jednak podobnie.

Dwa słowa. Pięć sylab. Czternaście liter. Zakończenie idealnie nieidealne i wręcz zdolne do wstrzymania serca, do ataku szału, do załamania nerwowego. Nie przesadzam. Oszałamiające i niezwykle enigmatyczne. Takie zakończenia chcę czytać i dzięki Bogu, że znam losy kolejnego tomu, bo z niewiedzy chyba bym nie wytrzymała.

„Dary Anioła” to seria, dzięki której pokochałam czytanie. Sentyment mój do niej przerasta Narnię, Hogwart i Westeros razem wzięte, dlatego moja skromna rekomendacja zapewne nie będzie w stu procentach obiektywna. To tylko upadek. „Miasto Upadłych Aniołów” musiało być słabsze i bardziej rozwleczone, żeby „Miasto Zagubionych Dusz” za nią nadrobiło, pokazało klasę i cały kunszt pisarski Cassandry Clare. Część ta musiała być nudniejsza, bo robiła za wprowadzenie do całkiem nowych wątków, całkiem nowych historii i świeżego, ciekawego zarysu.
Polecam, ot tak. 
Wiem, że kolejna część Was nie zawiedzie i wiem również, że równie mocno jak ja pokochacie Nocnych Łowców, świat pełen demonów, walk o wschodzie słońca, kiedy świat wygląda jak skąpany we krwi wojowników.

Książki Cassandry Clare to nie tyle książki wyjątkowe, a sentymentalne. Przynajmniej dla mnie. Jeśli wpadacie tu dość regularnie, pewnie nie umknęło Waszej uwadze moje zamiłowanie do powieści spod pióra tej amerykańskiej autorki, które czytać bym mogła z boskim namaszczeniem po parę razy. Gdyby kazano mi napisać w punktach plan zdarzeń wybranego rozdziału z „Miasta Szkła”, wypisałabym od razu bezokoliczniki zdań dotyczące nie jednego, a wszystkich rozdziałów. Co z tego, że wysłaliby mnie do psychiatry? Co z tego, że każdy jasnowłosy chłopak spotkany gdziekolwiek to Jace, a każda rudowłosa dziewczyna w moich oczach automatycznie staje się Clary? Co z tego, że idąc samotnie chodnikiem czuję się niczym Nocny Łowca przemierzający pola bitwy ze zwycięskim tryumfem na twarzy, lub co gorsza – z wyrazem obrzydzenia na widok tak licznej rasy Przyziemnych? Dobrze mi z tym i szczerze dziękuje sobie, że pewnego dnia sięgnęłam po „Miasto Kości”, bo kurde, nie wyobrażam sobie mojego życia bez tych książek. Serio.

Tym razem to walka jest jedyną kochanką tej książki. Valentine jest arogancki i przebiegły, przelew krwi nieunikniony, ale nikt nie wie, po której stronie stać. Nocni Łowcy zdecydować się muszą na bitwę u boku wampirów i innych Podziemnych. Albo przeciwko nim. Niekomfortowa sytuacja występuje nie tylko na tym polu bitwy – serca Jace’a i Clary są taką samą konfrontacją. Razem muszą podjąć najważniejszą decyzję, czy pozwolić sobie na zakazaną miłość?

"Pomyśl, jak będziemy się czuć nazajutrz. Pomyśl o ile trudniejsze po wspólnie spędzonej nocy będzie udawanie, że nic do siebie nie czujemy przy innych ludziach, nawet jeśli jedyne co zrobimy to zaśniemy obok siebie. To jak wzięcie małej dawki narkotyku... sprawia jedynie, że chce się więcej."

Absolutnie najlepszy tom! Nie to, żeby pozostały były gorsze, ale „Miasto Szkła” jako ostatni tom trylogii, która de facto została przedłużona o 3 tomy, według mnie – bije resztę na głowę. Dlaczego?

1. Jest odrobinę dłuższa od poprzednich tomów, ponad pięćset stron, tym lepiej dla nas, uczta się wydłuża.

2. Żar bucha od każdego z rozdziałów, jak nie romanse, to wojna, jak nie wojna, to tajemnicze spiski, śledztwa i szpiedzy. Dużo tego!

3. Wyjaśni się baaaardzo dużo rzeczy.

4. Autorka z tomu na tom coraz lepiej wzbogaca swój garaż językowy, uwielbiam jej charakter pisania, jest lekki, ale pewna kwiecistość, rzadka w książkach dla młodzieży, często gra pierwsze skrzypce, co czyni tę książkę jeszcze lepszą. Rozbudowane opisy są po prostu genialne! Nie dość, że świetnie ilustrują świat przedstawiony, to i budują niesamowite napięcie.

5. Akcja nigdy nie zwalnia. Gdy przebrniesz przez początek, czeka się pasmo niekończącej się ekscytacji, bólu, rozczarowań i radości.

6. Najbardziej romantyczne i najbardziej depresyjno-miłosne cytaty pochodzą właśnie ze stronic tej książki!

7. Bez spojlerów, oczywiście, ale przewiduję morze wylanych łez. Ocean normalnie.

8. Dotąd nam nieznane mroczne sekrety zostaną ujawnione, cała skomplikowana historia wreszcie zacznie mieć ręce i nogi, wszystko stanie się mniej zagmatwane, niż jest teraz, ale nadal zawiłe i pozostawiające wiele pytań bez odpowiedzi.

9. W przypływie emocji być może jak ja, zaczniesz cytować Wergiliusza i jego „Eneidę”, której fragmenty po łacinie, jak i wielu innych dzieł, stanowią enigmatyczny ozdobnik każdej części „Darów Anioła”.

10. Tym razem akcja rozgrywa się w Alicante, stolicy Nocnych Łowców, dlatego poznamy ich obyczaje odrobinę bardziej, udzieli nam się również majestatyczna aura panująca wśród najstarszych Nefilim.

11. Humor się trzyma, choć jest go odrobinę mniej niż w „Mieście Popiołów”, co nie oznacza oczywiście, że całość straciła całą ironię. Wprost przeciwnie.Mam nadzieję, że te całe punkty są niepotrzebne.

C.J. Daugherty znowu nas nie zawiodła, ponieważ Zbuntowani to książka lepsza od Zagrożonych, lecz też taka, która nigdy nie dorówna Dziedzictwie, czy nawet Wybranym. Całość wydaje się lekko wyprana emocji, jednak to końcówka rekompensuje wszystko i zasługuje na ogromne owacje. Właśnie to wyrachowane zakończenie sprawia, że pomimo towarzyszących mi uczuć mieszanych, marzę by Endgame wpadło w moje ręce już teraz.