[jednoczesna premiera w 33 krajach: 17.01.2016]
*wywiad z autorką*

Cyra jest siostrą brutalnego tyrana, który rządzi ludem Shotet. Jej dar zadawania bólu przez dotyk, sprawia, że natychmiast stała się narzędziem do tortur brata. Jest szybka, zwinna i mądrzejsza niż ktokolwiek sądzi. Jest także przeciwieństwem Akosa, który pochodzi z Thuvhe, ludu miłującego pokój. Pewnego dnia Akos i jego brat zostają porwani przez wrogich żołnierzy Shotet – wraz z wejściem chłopaka do świata Cyry, wrogość pomiędzy ich krajami wydaje się być nie do pokonania. Młodzi muszą zdecydować się na wzajemną pomoc i zaufanie, aby przetrwać. Inaczej zniszczą siebie nawzajem.

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika @k.uskrzydla 17 Sty, 2017 o 5:04 PST

Całkowicie Was rozumiem. Tych, którzy podczas odkurzania, myślami byli w odległych krainach, tych, którzy nie mogli spędzić paru godzin w szkole, nie mogąc się doczekać powrotu do tamtego świata i tych, którzy zrosnęli się z fotelem i zasnęli z wyczerpania z myszką w dłoni. Całkowicie rozumiem, wiem, jak to jest być uzależnionym od gier komputerowych – nawet w tej chwili mam ochotę się odmóżdżyć i odpalić jedną z nich, mimo, że czasy, gdy grałam intensywnie, minęły – bezpowrotnie, mam nadzieję. Teraz monitor zamieniłam na książkę a dział z grami na regał, chociaż nie wiem, jak wiele minęłam osób, które postawiły kroki podobne do moich. Wiem za to jedno i nie jest to bynajmniej z fusów wróżenie – z biegiem lat będzie im tylko ciężej.

Zagłębiłam się nieco w tajniki astrologii. Nic poważnego i niezbyt głęboko – czysta ciekawość, chęć ruszenia przeglądarki do czegoś innego niż Facebook, wrodzona możność sprawdzania znaków zodiakalnych i analogicznie: osobowości nowo poznanych osób, idoli, wzorów godnych naśladowania. I przeczytałam tam właśnie, coby dwanaście znaków zodiaku było pogrupowane w czterech podstawowych żywiołach, bez których nic nie byłoby możliwe. A więc: powietrze, ogień, woda i ziemia. I muszę przyznać – dziwi mnie fakt, że to jedna największych tajemnic wszechświata, bo wcale nie wygląda to jak zagadka badana już od czasów greckich filozofów, stanowiąca niezwykle ważny element istnienia, owiana tajemnicą i eteryczną, oniryczną niemal aurą. Przecież w W.I.T.C.H. wszystko było jasne. Wszystko było proste. Jako kilkuletnia dziewczynka wiedziałam, że żywioły współpracują w harmonii. Lubiłam tupnąć nogą i krzyknąć razem z bohaterkami serialu: "woda! powietrze!",  choć, z tego co podpowiedział mi Internet obecnie, żaden z nich nie ma widocznej przewagi w przyrodzie – w człowieku, owszem. Dominuje jeden, który wpływa na cechy, określa osobowość.

Teraz żywioły powróciły.

Wciąż powracają. Głównie jako "destrukcyjne", "niszczycielskie". Jako zagrożenie dla ludzkości, dziesiąta plaga egipska, największa z możliwych karm. Boimy się pożaru. Trzęsienia ziemi, trąby powietrznej, powodzi. Żywioły są w stanie spędzić sen z powiek, stać się złym koszmarem, a najgorsze jest to, że nie mamy na to wpływu, nic się nie da zrobić. Jednak, hej, już wszystko dobrze. Niczego nie musimy się bać. Jeśli nie my – inni. Inni to mogą wykorzystać. Siłą woli zamienić się w wodę, w ułamku sekundy podzielić ziemię na dwa – ich siłę nazywamy Auguriami. To dziewczęta zwykle mają szczęście do jej posiadania, jednak na początku życia w Magazynach pożytkują to w sposób nieco odmienny – uczą je tam nędznej namiastki. Jak sprawić żeby roślinka urosła, jak zmienić kolor włosów. Później każda z nich zostaje zlicytowana i trafia do rodziny, której musi urodzić dziecko. Staje się surogatką, która musi sprawić, by potomek był tak wyjątkowy, jak tylko to możliwe. Jeśli tak się nie stanie, Diuszesa dobrze wie, jak tę dziewczynę ukarać.

Violet Lasting ucieka. Żywiołowa z niej dziewczyna. Wznieca bunt surogatek, pomaga im się wydostać, ratuje życia, bo – gwoli jasności – takie jak onne podczas porodu umierają. Razem z dwójką przyjaciół udają się w miejsce, gdzie Augurie czują się najlepiej – Biała Róża pozwoli wyswobodzić się z klatek Arystokracji, pomoże obudzić w sobie żywioł i przerwać wyzysk, na jaki pozwala sobie mieszczaństwo.

"Biała Róża" nie jest tym samym, co "Klejnot" Amy Ewing. Drugi tom nawet formę ma znacznie inną. Żywiołową. Jest niekończącą się ucieczką, wędrówką bez oglądania się – głównych bohaterów goni nie tylko rozgniewana właścicielka Violet, ale i całe miasto – list gończy i rozpowszechnienie wizerunku Asha nie dają spokoju trójce przyjaciół. Piątce, w zasadzie. Oprócz pary zakochanych i Raven, bez wytchnienia niemal dąży za nimi Garnet i Lucien, bardzo wysoko zasiadające osobistości, jedyne z nielicznych, które odwróciły się i spiskują za plecami Arystokracji. "Biała Róża" bardzo dokładnie przybliży nam te dwójkę mężczyzn właśnie, Garneta szczególnie, który w "Klejnocie" pełnił funkcję tła: intrygował, ciekawił, zapewniał rozrywkę, a teraz, w tomie drugim, ma do powiedzenia znacznie więcej. A jednak tom pierwszy pozostawił lepszy smak po jego lekturze. Inne wrażenie, oddźwięk pełniejszy. "Klejnot" skończył się idealnie, "Biała Róża" wydaje mi się urwana, "Klejnot" delikatnie wprowadzał, był ogromnie wysublimowany, ale miał tę zaciętość i potrafił mocno zaskoczyć – tutaj nie ma chwili na odpoczynek, bez przerwy dzieje się coś mniej lub bardziej spodziewanego sprawiając, że granice między spokojem a nie spokojem zacierają się, nakładają jak płyty tektoniczne i zlewają w jedną, mdławą całość. Elementy zaczerpnięte z innych książek powtarzają się nadal – i jest to właśnie ta cecha, która nie zmienia się z tomu na tom w ogóle – czuć niestety dokoła mgiełkę "Igrzysk Śmierci" przede wszystkim. Młodsza siostra bohaterki w niebezpieczeństwie, zła sytuacja materialna, charakterystyczny wjazd do Pałacu łudząco podobny do tego, który wykreowała Suzanne Collins – podobieństw można by dopatrzyć się od groma, ale podczas czytania nic kompulsywnego nie przychodzi. Należy się poważnie zastanowić, żeby wyłapać, porównać – zbieżność nie jest nachalna, zanika z biegiem czasu, ale posmak w ustach gorzki pozostaje.

W końcu dotykamy wątku Augurii i wiele rzeczy nabiera sensu. Amy Ewing postanowiła skupić się na mocy, zrobiła to według mnie w momencie mocno odpowiednim – zmęczony podróżą nie tylko bohater książki, ale i czytelnik zostaje niespodziewanie obdarowany uchyleniem rąbka tajemnicy i uczucie znużenia, mnie towarzyszące właśnie w książkach rozgrywających się z punktu A do punktu B, bez powrotnie minie. Niewątpliwie ciężko było mi przypomnieć sobie na czym pierwszy tom się skończył, co i dlaczego dzieje się teraz, i mimo, że autorka usilnie próbowała na wstępie co nieco z "Klejnotu" przybliżyć – nie udało się to, musiałam sięgać po "Klejnot" i kartkować książkę w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące mnie pytania i niedopowiedzenia. Na wstępie może również pojawił się nieprzyjemne uczucie zaskoczenia, bo 1) nagle Violet jakoś ogłupiała 2) jej miłość do Asha była surrealistycznie śmieszna 3) dialogi leżały i kwiczały, całość zesztywniała i najlepiej byłoby w sumie tę książkę odłożyć. Ale, dozgonna wdzięczność za to, rozbujało się wszystko dość szybko, a Ewing, co można było zauważyć gołym okiem, wprawnie wróciła do płynnej narracji, którą kojarzymy z"Klejnotu". Czyli nie było tak źle.

Grzechem byłoby zapewne ominięcie zakończeń, w zasadzie obu książek, które były zdecydowanie najmocniejszą ich częścią. I o ile w "Klejnocie" przeraziłam się na śmierć, to w "Białej Róży" zaobserwowałam coś podobnego – ktoś uprzedził mnie, że będzie moc, ale to, co wyniknęło pozamiatało wszystko. Mimo to, Amy Ewing nie jest kimś, kto podbiłby moje serce na lata, nie jest to pisarka, o której będę opowiadać wnukom i której książki będą czytywane przez następne ćwierć wieku. To, co napisała nie jest, co prawda, zmorą. Ni świetne, ni fatalne. Kilkanaście nastoletnich wiosen czystej miłości do młodzieżówek z mieszanką fantastyki, zakocha się po uszy, jednak ambitnego i wyrobionego czytelnika nie zadowoli zapewne w ogóle, chyba, że w kolejce do dentysty czy do pociągu, ale dla dorastającej córki (syna nie) cud miód, stokrotnie ciekawsze niż "Rywalki".

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika @k.uskrzydla 9 Lut, 2016 o 6:26 PST

Klejnot | Biała Róża | Czarna Róża

Bogato zdobione sale balowe, bankiety, szlachetnie urodzeni goście. Mnóstwo jedzenia, mnóstwo przepychu i te damy w strojnych sukniach obwieszone tonami klejnotów. Choć… w Klejnocie nikogo nie powinno to dziwić; nie bez powodu krąg ten nosi tak dumną nazwę – jest kolebką życia, centralną częścią Samotnego Miasta, owianego nutą tajemniczości i magii. Okazuje się, że tamtejszych ludzi stać na wszystko – choć nie do końca jest to prawdą. Dziedzic z niewiadomych przyczyn dla szlachetnych dam jest nieosiągalny, niezdolne do zajścia w ciążę decydują się więc na zakup surogatek, ale – warto też wspomnieć, nie byle jakich. Szkolone od dwunastego roku życia, odseparowane od rodziny, pozamykane w Magazynach i – co ważne – zdolne do wpływania na wygląd dziecka, psychikę i jego rozwój. Wśród nich poznajemy szesnastoletnią Violet, niezwykle piękną, niezwykle utalentowaną, ale i – niezwykle przestraszoną. Nachodzi bowiem Aukcja, gdzie zostanie zlicytowana, straci imię oraz osobowość, a zyska numer i nową właścicielkę.

Podobna okładka, tak samo zaczynające się rozdziały, identyczny font w tytule. Perfekcyjny makijaż, szlachcianki, pokojówka i balowe outfity. Wszystko to na myśl przywodzi "Rywalki", prawda? A jednak nie jest to ta sama historia, nie jest to ta sama autorka i na pewno nie jest to ten sam styl pisania. Styl Amy Ewing podoba mi się bardziej. W ogóle, "Klejnot" podoba mi się bardziej niż "Rywalki", których czytanie i tak sprawia niezłą frajdę. Poważnie. Autorka "Klejnotu" nie rozwodzi się nad liczbą falbanek, nie określa odcieni sukien, tego czy podkreślają urodę, czy pasują do oczu, czy nie. Autorka też nie wciska bohaterki między dwójkę mężczyzn, nie robi sztampowego trójkąta miłosnego, nie daje jej głupiej, kłótliwej i impulsywnej osobowości. Owszem, nie sprawia to, że powieść automatycznie staje się Bóg wie jak trudna, wymagająca i niosąca moralne wartości – nie. Też bywa dosyć głupiutka, lekka, miałka a jednocześnie przyjemna.

Łatwo wyczuć klimat innych powieści i jest to, niewątpliwie, chyba największa wada "Klejnotu". Nie jestem też w stanie, mimo moich chęci, bo powieść naprawdę mi się podoba, usprawiedliwić autorki. Niektóre sceny, takie jak jazda do Klejnotu od razu na myśl przywodziła mi tę, gdy Peeta z Katniss jechali do Kapitolu, podziwiając przez okno całe jedenaście dystryktów. Z tymi dystryktami to też ciekawa sprawa, bo i tu wyróżniamy podobne: Bagno, Farma, Dym, Bank – w tej właśnie kolejności, – które słyną w danych specjalizacjach i obdarowują Klejnot, rzecz jasna, jak tylko mogą. Mamy również Violet, która opuszcza rodzeństwo i matkę (ojca nie ma, podobnie zresztą jak Katniss). Podobieństwa do "Rywalek" wymieniłam w poprzednich akapitach, ale i warto zaznaczyć – tu i tam również niewiele mówi się o historii; co i dlaczego jest tylko pustym hasłem i mam nadzieję jedynie, że jak "Elita" klarownie wszystko wyjaśniła, tak i "The White Rosie" nam na niedopowiedzenia odpowie. Nigdy nie czytałam powieści o surogatkach, a już na pewno nie o obdarzonych supermocami, więc akurat ten punkt znacznie rekompensuje powtarzające się tu schematy i czyni powieść niesamowicie ciekawą oraz w pewnym stopniu wyróżniającą się.

Wcześniej wspomniałam o stylu autorki – jest maksymalnie łatwy, ale potrafi zaskoczyć ciekawym spostrzeżeniem wymagającym zaznaczenia i wpisania do zeszytu z cytatami. To właśnie on sprawia, że wystarczy jeden wieczór – jak też było w moim przypadku – i książka połknięta. Amy Ewing potrafi bardzo dobrze operować akcją, świetnie bawi się granicą rozsądku, gdzieś tam czającą się w tyłu głowy czytelnika, mam na myśli to, że często szarpie za nasze nerwy, pobudza instynkty, wyczula na czyhające niebezpieczeństwo a czasem tłumi je by zadać cios ostateczny. I tym mnie chyba dobiła. Nie spodziewałam się, jak bardzo zaskoczy mnie pewnymi obrotami akcji, i mimo, że paru rzeczy się domyśliłam, ona i tak obrała inną drogę do urzeczywistnienia tego. A zakończenie mnie naprawdę poruszyło. Ostatnie zdania, ostatnia wiadomość, ostatnia nadzieja. Maksymalne pobudzenie ciekawości, chapeau bas.

Amy Ewing podała nam piękną historię siły przyjaźni, oddania jakiego nie powstydziłby się Szekspir w swojej "Romeo i Julii" oraz nie zapominania kim się naprawdę jest, pomimo przeciwności losu i tysiąca innych osób, które siłą nas do tego zmuszają. Powieść urzekła mnie stopniowym wzbudzaniem ciekawości, subtelnym wątkiem miłosnym, a jednocześnie intrygami potężnych kobiet, których zdanie w Klejnocie liczy się najbardziej. To powieść zdecydowanie obowiązkowa dla fanów i fanek Kiery Cass, chociaż nie tylko – Ewing wypiera się trójkątów miłosnych, toksycznej rywalizacji i zawiści innych konkurentek, które budowały mur irytacji u autorki "Selekcji". Szczerze, nie podziewałam się, jak bardzo intrygująca i wciągająca okaże się historia Violet Lasting i jak bardzo zaskoczy mnie zakończeniem autorka. To zdecydowanie lektura, którą połyka się bez przeżuwania, a po której skończeniu myśli o ulicach Klejnotu błąkają znacznie dłużej, a trawienie mogłoby trwać wiecznie.

Za powieść serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar! :))

Siedzę. Wertuję. Oglądam. I po raz kolejny – przepadam.

"Endgame" tworzą wielkie rzeczy. To gra od Google na urządzenia mobilne w trybie rzeczywistości rozszerzonej. To seria filmów która wyprodukowana zostanie przez 21st Century FOX. To coś, co łączy media społecznościowe, YouTube, telefony, internet z jednym, ponadczasowym i ponad wszelką technologią rdzeniem: literaturą. To trzy powieści, trzydzieści opowiadań, trzy filmy. Każda z książek to seria zagadek, zagadek, doprowadzających do klucza, który otworzy skrytkę z wielkim hajsem. Pięćset tysięcy dolarów. Drugi tom – milion, a trzeci, półtora miliona dolarów. W złocie.

A ja przepadam raz jeszcze.

Nie dlatego, że mam zamiar zgarnąć Wam wszystkie pieniądze, co złego to nie ja! Dlatego, że sam pomysł jest – jak dla mnie – przełomowy. Komercyjny też, swoją drogą, ale na razie skupmy się na superlatywach. A jest co wymieniać.

Zarys fabuły jest, rzecz jasna, iście amerykański. Dwanaście meteorytów uderza w różne miasta: Nowy Jork między innymi, Addis Abeba, stolica Etiopii a nawet jeden niedaleko Warszawy. Reakcja świata? Zupełnie przewidywalna. Reakcja dwunastki nastolatków już niezupełnie. To potomkowie pradawnych cywilizacji, wyszkoleni zabójcy w wieku od lat trzynastu do dziewiętnastu, którzy od urodzenia czekali na ten dzień. Na Wezwanie. To czas walki na arenie całego świata, w imię własnej cywilizacji i dla własnej cywilizacji – wygrana zapewnia przetrwanie w chaosie przyszłości, bóg wie czym w zasadzie, enigmatycznym końcu ludzkości, który owiany jest tajemnicą. Wszystko to pachnie zupełnie jak "Igrzyska Śmierci", ale samo konsumowanie jest czymś zupełnie innym. To doświadczenie całkowicie absurdalne i niespotykane, bo rozgrywające się w realiach świata, w którym żyjemy, przerażające zatem i fascynujące jednocześnie.

"Endgame" jest książką napisaną z rozmachem, zdecydowanie. Pisaną dla oklasku, skazaną na podziw i  komentarze pełne uniesień. I ja im to daję. Daję, ponieważ mam totalnego hopla na punkcie historii, starożytnych budowli i pradawnych cywilizacji. A tego akurat jest sporo (co prawda nie wiem na ile to wiarygodne, ale przecież nikt nie musi wiedzieć). Sporo jest również bohaterów, których imiona są nie do zapamiętania i nie do wypowiedzenia. Warto więc na stronie 92 włożyć sobie zakładkę, ponieważ nazwy to najbardziej problematyczna cecha książki, z biegiem czasu oczywiście coraz łatwiej, ale początki mieliśmy niezbyt udane.

Gwarantuję Wam też sympatię od pierwszego przeczytania. Tutaj albo się kogoś lubi od początku do końca, albo nienawidzi. Rywalizacja mimo wszystko jest nieco bardziej drapieżna od "Rywalek" (sic!), ale tu też są romanse, podstawianie nóg czy raczej łamanie, trochę strzelanin i walki na gołe pięści. Jest podstępna technologia, są chipy namierzające, sojusze, góra złota i kamuflaże. Przygodami niektórych bohaterów byłam tak zaabsorbowana, że gdy ich wątek był na moment w zawieszeniu – przerzucałam kartki i czytałam do przodu. Uwielbiałam ich. Zwrotów akcji jest tak dużo, że w pewnym momencie można mieć już dość. Sama powieść zaczyna się z przytupem, niestety potem na wznowienie wartkiej treści trzeba chwilę poczekać. To nie jest czekanie nużące, bo zrównoważone przedstawieniem bohaterów, dość specyficznym klimatem, jednak dopiero za jakiś czas, wszystko biegnie w opętańczym biegu, serce łomocze, policzki płoną a temperatura czterdziestu stopni Celsjusza za oknem wydaje się w tym momencie prześmiewczo niska.

James Frey to jednak geniusz. Wyczuwam go w niewyjustowanych akapitach, w jego stylu, manii minimalizmu, ale jakże zasobnych w informacje i poruszających wyobraźnię opisach. Frey i Johnson-Shelton stworzyli własne "Igrzyska Śmierci", tylko tysiąc razy bardziej niepokojące, bo obsadzone w realiach ludzkich. To powieść z dawką opisów starożytnych budowli, powieść w gruncie rzeczy oparta na rywalizacji, w której też zdarzają się przebłyski przyjaźni albo nawet i sama miłość, sprawiające, że książka wywołuje jeszcze więcej nowych, sprzecznych i pełnych frustracji uczuć. "Endgame" trzyma w niegasnącym napięciu i wbija w fotel. "Endgame" niepokoi, zaskakuje i intryguje, ale przede wszystkim, "Endgame" dostarcza należytą dawkę emocji, którą zaspokoić może tylko lektura kolejnego tomu.

Za cudowną przygodę dziękuję wydawcy!

Ludzie umierają. Ludzie znikają. Ludziom zdarzają się wypadki, zostają zaczepieni na ulicy, albo wpadają w niezłe kłopoty. To niesamowite, że James Patterson, autor serii "Czarodzieje" swój mały, książkowy światek skonstruował w sposób, że główni bohaterowie powyższe punkty odhaczają tak, jak odhaczyć może każdy szanujący się pisarz motyw licznego zagryzania warg w swojej nowej książce. Whit i Whisty to brat i siostra, którzy żyją w świecie kontrolowanym przez reżim Nowego Ładu, na którego czele stoi Ten, Który Jest Jedyny. Od pamiętnej nocy, kiedy zostali porwani i poznali swoje zdolności magiczne, zostają umieszczeni w więzieniu, a zwolennicy totalitarnego rządu zawzięcie próbują złamać ich opór. Rodzeństwo na czele ruchu oporu podejmuje walkę przeciwko brutalnym rządom, aby ocalić cywilizację przed totalną zagładą.

"Dar" to drugi tom serii o Czarodziejach, która ma w sobie pewną specyfikę, a mianowicie: każdy tom wraz z Jamesem Pattersonem tworzy inny pisarz. I mimo, że w obecność Gabrielle Charbonnet w poprzedniej części prawdopodobnie nie dała nic wielkiego, to akurat "Dar" może pochwalić się dobrym współtwórcą – Nedem Rustem, który według mnie, wprowadził w tę historię powiew czegoś nowego a jego obecność znacznie wpłynęła na książkę.

Przede wszystkim robi się ciekawiej, bo zarówno jak i jakość powieści, tak i bohaterowie przechodzą ogromną metamorfozę. Wreszcie byłam w stanie się przełamać i zapałać do nich odrobiną sympatii; stali się poważniejsi i tę wkurzającą cząstkę desperacji wyrzucili gdzieś w trakcie książki. Z pewnością nie wywołali we mnie burzliwych uczuć, nie pokochałam ich lub znienawidziłam, ale zgadzałam się z ich decyzjami, wydawały się mądre i dojrzałe, zarówno jak i oni sami. Ujął mnie również – i być może przeważył na ocenie powieści – wątek romantyczny, który świetnie dopełnił całość a którego po prostu brakowało w "Czarownicy". Może i nie był wysokich lotów, może nie rozwinął się w gorący romans, ale był przyjemny, lekko zarysowany i zdecydowanie nie rzucał się na pierwszy plan ani przyćmiewał ogólnej problematyki opowieści.

Znacznie więcej się dzieje i nie są to takie sytuacje, które otrzymałyby natychmiastowe wsparcie, szybki ratunek, jak w tomie pierwszym. Bo to właśnie była jego główna wada – bohaterowie często wpadali w tarapaty i zawsze wychodzili z nich szybko, cało i z fartem. Tutaj już autorzy nieco bawią się czytelnikiem, przedłużają ich męki, starają się trzymać w niepewności. Dzieje się więcej, dzieje się ciekawiej a kończy z niekoniecznie przewidywalnym i dobrym zakończeniem. Zdecydowana poprawa.

Wizję świata nadal uważam za intrygującą i w miarę oryginalną. Ma bowiem niepowtarzalny klimat, powieść zaopatrzona jest w mapkę, a nawet "Fragmenty Materiałów Propagandowych Nowego Ładu", gdzie znaleźć możemy wzmianki o zakazanie muzyce (Smiley Pyrus, Swifty Tailor i Dustin Beeper), artystów i słów, które zostały usunięte z języka. Całość zatem prezentuje się nadzwyczaj ciekawie, oczywiście z tradycyjną już dawką lekkiego humoru i prostej narracji w stylu Ricka Riordana, pochłania się nadzwyczaj szybko i łatwo.

"Dar" nie jest powieścią wysokich lotów, nie uzależnia i nie robi z mózgu papki, ale i tak stanowi lepszą część serii, znacznie ciekawszą, pełną przemyślanych sytuacji i niespodziewanych zwrotów akcji. Pełno w niej humoru i rozładowujących napięcie żartów, ma całkiem sympatycznych bohaterów i co ważniejsze – dwójkę dzieciaków, które walczą z systemem dla dobra innych. Z jednej strony bawi, z drugiej całkowicie przejmuje, niesie parę dobrych lekcji i przede wszystkim, pomijając magię, maluje się przerażająco realnie. Tę czarodziejsko-dystopijną mieszankę polecam fanom gatunku i magii przede wszystkim, ale też i zwolennikom ciekawych wizji okraszonych zasobnymi zwrotami akcji.
Bo warto przebrnąć przez pierwszy tom.

Za magiczną przygodę dziękuję wydawnictwu Albatros!

Konkursy piękności na szczeblu światowym, kontynentalnym, krajowym a nawet regionalnym od zawsze napawały przeciętnego Kowalskiego nutą fascynacji i dużą dawką szczerej odrazy. To piękno ukazane w najbardziej powierzchownej formie, ale mimo wszystko nadal przykuwające uwagę zarówno oczarowanych przepychem kobiet, jak i mężczyzn (choć samym przepychem już niekoniecznie). Oczywiście żeby nie wyjść na zbytnich egoistów zawsze warto by rzucić jakąś dość inteligentną konkurencją, przy której nieszczęsne kandydatki musiałyby nieco użyć szarych komórek, nie przeciążając się za bardzo, bo szczerze – poprawiany mejkap to już nie ten sam mejkap. No nie?

Tak czy inaczej.

Koleś, który rocznie wydaje 16 książek, od lipca zeszłego roku zarobił 89 mln dolarów i w rankingu natrzaskanych zielonych (czyt. Forbesa) znajduje się wyżej od Greena, Suzanne Collins, J.K. Rowling i G.R.R Martina oraz wszystkich, naprawdę wszystkich, których książki aktualnie są na topie, wchodzą na duże czy małe ekrany i ogólnie jest na nich niezły hype nazywa się James Patterson i wszystko wskazuje na to, że jest jakąś hybrydą, wziąwszy pod uwagę jego produktywność i zyski, jakie z tego czerpie. Osobiście przeczytałam tylko jedną książkę tegoż autora i szczerze mówiąc, gdybym miała pisać książki na tym poziomie wydawałabym nie 16, a 25 rocznie. Mówię tu o "Czarownicy", która gwoli ścisłości, powstała we współpracy z nijaką Gabrielle Charbonnet (znaną również jako Cate Tiernan), a której obecność i tak nie gra dla mnie roli – nieważnie ilu by sobie współpracowników Patterson najął, tej książki uratować się nie dało.

Okładka zapowiada dużo dystopijnego dobra: świat kontrolowany przez reżim zwany Nowym Ładem, którego największym zagrożeniem są dzieci i osoby nastoletnie, porywane z domów, przetrzymywanie w więzieniach, które pod groźbą śmierci wyrzec się muszą wszystkiego: wolności, przeszłości, własnych rodziców. I kiedy wydaje się, że nie ma już nadziei – świat zalewa fala proroctw dotyczących młodych wyzwolicieli, nastoletnich czarodziei, Whita i Whisty. Ich przeznaczanie to obalenie okrutnego rządu i objęcie władzy nad światem, ale czy będą w stanie to zrobić niepowiadomieni o przepowiedni, niewyszkoleni i nieobyci z magią? Czy odnajdą się w nowym, bezwzględnym świecie i będą w stanie odnaleźć sprzymierzeńców godnych zaufania?

Każda lektura niesie ze sobą pewne ryzyko – jeśli głównych bohaterów polubię to prawdopodobnie spędzę najpiękniejsze chwile swojego życia, moje serduszko zabije w ich stronę mocniej i ogólne będę im tak oddana, że w razie potrzeby oddanie narządów będzie niekwestionowane i całkowicie oczywiste. Jeśli zaś nie zapałam do nich sympatią, to czeka mnie chwila walki z samym sobą, z nieporozumieniami i nękającą bez ustanku irytacją. Jak było w tym przypadku? Oprócz faktu, że ich kreacja była tragiczna i nie byli oni postaciami ciekawymi, wyróżniającymi się a wręcz groteskowo idiotycznymi, którzy dziwnie się zachowywali, zupełnie nieadekwatnie do sytuacji, to drażniła mnie narracja stylizowana na młodzieżową, nieudolnie sarkastyczną, pełną lekkich i niezobowiązujących żartów w obliczu tragedii i nieszczęścia. Whit i Whisty to przykład tego drugiego rodzaju bohaterów literackich, których kojarzę z wywracaniem oczami, prostym i aż zbyt prostym językiem jakim posługuje się również Rick Riordan oraz paraliżującą niechęcią, która odbiera możliwość przyjemnej lektury.

Ale to i tak nic w porównaniu z faktem, że wszystko, poważnie!, wszystko idzie po myśli bohaterów i każda rzecz, za którą się zabiorą kończy się powodzeniem. Owszem, są czarodziejami, ale to nie daje im szansy na wychodzenie z każdej opresji… Czasami mam wrażenie, że ochroniarze w tej książce są ślepi albo głusi, w końcu to nastolatkowie, którzy nie chodzili do Hogwartu, a są samoukami radzącymi sobie lepiej od Voldemorta. Tak à propos Voldzia, to "Czarownica" też takowego posiada. Co prawda nie jest to Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać a Ten, Który Jest Jedyny, różnica przeogromna, niepotrzebna nawet wzmianki, prawda? Tak samo jak wyraźny brak podobieństw między "Mrocznymi Umysłami" (dzieci największym zagrożeniem świata), "Dotykiem Julii" (wszystko zaczyna się od więzienia) a nawet "Czasem Żniw" (kiedy to oboje uciekają i "starają się" nie rzucać w oczy). Ani odrobiny nawiązania.

Mimo całego zła to nadal książka całkiem w porządku. Wizja świata jest ciekawa, pomijając inspiracje innymi powieściami, wydaje się dosyć oryginalna i nowatorska. Da się ją czytać, ponieważ jest cholernie zasobna w zwroty akcji, cały czas coś się dzieje, akcja goni akcję bez chwili wytchnienia. Być może to za sprawą niesamowicie krótkich rozdziałów, które dzielą się na dwie różne perspektywy i liczą sobie średnio dwie i pół strony, a być może, że autorzy naprawdę mieli parę świetnych pomysłów, które idealnie rozłożone dały książkę pełną niewiadomych, bezustannie na włączonym biegu.

Mam bzika na punkcie dystopii i biorę w ciemno każdą jaka jest na rynku, dlatego też wiem, że "Czarownica" to nic innego jak zlepek innych książek, okraszona nutą tajemnicy i wywołująca sprzeczne uczucia jednocześnie. Z jednej strony akcja pędzi bardzo szybko (czasem zbyt szybko), a świat przedstawiony jest niesamowicie intrygujący, jednak z drugiej – bohaterzy bywają irytujący, całość mimo wszystko wydaje się lekko przewidywalna a ich przygody zazwyczaj kończą się powodzeniem. "Czarownica" to nie jest książka, która po odłożeniu ciągnie jak żadna inna, musiałam zmuszać się do jej lektury, ale to właśnie potem, za sprawą krótkich i dynamicznych rozdziałów nie byłam w stanie się oderwać.

Mam nadzieję, że już tu zaglądałeś?

#1 Rywalki | #2 Elita | #3 Jedyna | #4 Następczyni | #5 Korona
#0,5 i #2,5 Książę i Gwardzista | #0,4 i 2,5 Królowa i Faworytka 

Illéa, niegdyś znana jako Stany Zjednoczone nikomu nie kojarzy się już z popularnym etosem amerykańskiego snu czy marzenia. Illéa to nazwa równie bajkowa, jak bajkowe skrywa pozory, jednakże historię posiada naznaczoną wieloma sporami, przelaną krwią, skrzywdzonym społeczeństwem.

W Illéi mieszka America Singer, której imię świadczy o patriotyzmie oraz pamięci dawnych czasów, a nazwisko o zawodzie jaki wykonuje. Trzeba bowiem wiedzieć, że w Illéi – podobnie jak w Indiach – panuje coś w rodzaju kastowego podziału społeczeństwa, gdzie ludzi dzieli się na grupy, a każdej z nich przysługują inne prawa, przywileje i zawody, które wolno im wykonywać. I tak rozciąga się tabela od szlachetnych Jedynek, czyli krewnych rodziny królewskiej i duchownych, aż do Ósemek – ludzi bezdomnych, schorowanych, bękartów i przestępców. America jest Piątką, a klasa ta to nic innego jak sztuka, taniec i artyzm, czyli coś, z czego przeżyć i wykarmić rodzinę bardzo trudno. Nadchodzące Eliminacje – to właśnie szansa. Szansa by jej rodzina nie musiała martwić się pustym portfelem, ciepłem, którego brakowało, elektrycznością, którą odłączali. Wielki konkurs może zapewnić rodzinie rangę Jedynek, dobrobyt a nawet luksus oraz – przede wszystkim – możliwość zdobycia serca samego księcia. Bo właśnie o to chodzi w Eliminacjach – 35 kandydatek i tylko jedno miejsce u boku przyszłego króla. To niezmiernie kusząca propozycja – sęk w tym, że America jest już zakochana i nie ma zamiaru opuszczać swojej miłości.

Już na samym początku powieści, udało mi się dojść do wniosku, że niestety, oryginalność to celny antonim "Rywalek". Sam podział na klasy, nawiązuje do niczego innego, jak do znanych nam dystryktów. Idąc dalej, począwszy od trudnej sytuacji materialnej rodziny i walecznego zgłoszenia się Americi do Selekcji (dla dobra ogółu, rzecz jasna), a skończywszy na zaciętej walce dziewczyn, które mimo, że w pięknych kieckach, wnętrza miały prawdopodobnie bardziej brudne od wściekłych trybutów z "Igrzysk śmierci" Suzanne Collins. Jednak Cass poszła dalej, sięgając po wychwalaną przez zarówno mnie, jak i miliony czytelniczek trylogię Tahereh Mafi "Dotyk Julii". Ten poplątany trójkąt Amierica-Aspen-Maxon to nic innego jak biedna Julia, której (podobnie jak Ami) do opieki został przydzielony Adam/Aspen (pierwsza miłość obu dziewcząt), jeden z żołnierzy Sektora 45/królestwa. No i na deser pozostaje Aaron/Maxon czyli niesamowicie intrygujący pan i władca, który zwodzi naszą główną bohaterkę Julię/Americę. Udało mi się znaleźć jeszcze jedno nawiązanie, mianowicie do trylogii "Przez Burze Ognia" Veronici Rossi. Obszary, przez nią opisane, znajdujące się poza strefą ludzi cywilizowanych/królestwa zamieszkują dzicy, czyli rebelianci. Ci rebelianci, określani również jako plemiona Północ-Południe napadają, rabują i – jak to na szkodniki przystało – robią niezły bałagan. Motyw ten, bardzo szybko skojarzył mi się z przygodami Arii i Perry’ego (które notabene niezbyt polubiłam), a szczególnie Arii, bo to jej wciskano kity dotyczące rebeliantów, kity całkowicie podobne to tych wciskanych tytułowym "Rywalkom".

Poza tym, i bohaterzy tacy jacyś nijacy, słabo wykreowani, pobieżnie potraktowani. Aspen ukazany jako obrażalski i humorzasty gbur z napompowanym ego, który narodził się by zbawić świat narzekaniem. A skoro pokojówki to osoby, z którymi bohaterka najchętniej spędza czas, to czemu nie wiemy nic o ich wyglądzie? Opisów jest mało, przemyśleń i monologów aż zbyt dużo, chociaż (!) to i tak nic w porównaniu z "Klątwą Tygrysa". Oprócz słabo wykreowanych bohaterów, autorka na tacy niesie nam słabo wykreowany świat – małe napomknięcia dotyczące III Wojny Światowej, Azji i Gregorym Illéi to zbyt mało, i podane zbyt szybko. Za jednym zamachem i na odwal się – żeby było. Ciężko wczuć się w powieść kiedy a) i czas bliżej nieokreślony b) i kontynent na początku nieznany c) oraz przyczyna upadku/wojen/biedy niewyłożona jak być powinna. To stanowi straszny minus "Rywalek", a nie zapominajmy – to niezwykle ważny temat w dystopiach.

Okej, ponarzekałam. Ale trzeba wiedzieć też, że najgorszą cechą "Rywalek" jest to, jak piekielnie one wciągają. Uzależniają wręcz. Jakieś sześć-siedem godzin wyjętych z mojego życia to słodki "Top Model" potraktowany cukrem pudrem, brokatem i chwilami miłosnych wzniesień. To było wspaniałe. Dynamizm, z jakim następują kolejno wydarzenia. Nieprzewidywalność, czyli coś co znacznie rekompensuje utarte schematy z innych książek. Cass zwraca uwagę na mnóstwo kamer, niezdrową rywalizację oraz cięte języki a to sprawia, że fabuła staje się naprawdę ciekawa, a losy bohaterów stają się ważniejsze niż piesza wędrówka do toalety. To powieść napisana niezwykle przystępnie i aż zdziwił mnie fakt, że nie miałam ochoty rzucić się z pięściami na główną bohaterkę. To wszystko razem wzięte – sentyment do zamków, baśni i książąt, plus niesamowicie ciekawa perspektywa dystopii z punktu widzenia tych najbardziej zamożnych, savoir-vivre, dyganie i zgięte paluszki, to świat tak odległy i nierealny dla nas, ludzi, którzy wyrośli z marzeń o pierwszym zawodzie bycia księżniczką, że aż mam ochotę płakać. Ostatecznie oceniam "Rywalki" całkiem wysoko. Może nawet zbyt wysoko, ale serio: podobało mi się. I to jak.

Mam nadzieję, że nie zniechęciłam Was aż tak bardzo. Nie miałam tego na celu, ponieważ "Rywalki" to lektura nader interesująca – miałka, infantylna, w przelocie irytująca, ale ciekawa, potrafiąca zaskoczyć czasem jakąś trafną myślą, nietypowym spostrzeżeniem. Nie polecam osobom, którzy zdeterminowanie dążą do przeczytania całej listy książek opracowanej przez BBC, albo w ogóle mają tę listę dawno za sobą, bo mogą dostać wylewu. Co najmniej. To książka typowo letnia, wakacyjna – w moim przypadku idealnie sprawdziła się po wolnym i cięższym "Przebudzeniu". To książka dla młodzieży przede wszystkim, dla fanek baśni i osób, których pierwszym wymarzonym zawodem było zostanie księżniczką (lub księciem). Szczególnie zalecana jako remedium na duszę wycieńczoną wymagającą lekturą, na książkowego kaca też zapewne wpisaliby to na receptę. I mam nadzieję jedynie, że książki zapewniające potrzebną dawkę dynamizmu, napięcia i miłości takie jak ta, nie wyprą nigdy z rynku tych, przy których ruszenie łbem będzie wymagane, bo "Rywalki" to nic innego jak właśnie luźna gadka, niewymagająca lektura, która jak żadna zakasuje skutecznością trzymania w niepewności przez chwilę, a nawet dłużej. Jeśli szukacie lekkiej książki, nie zawiedziecie się. Być może nawet zakochacie.