To nie powinien być czas wspominania, bo nie lubię się zatrzymywać. Odwracać głowę, podziwiać. Dlatego nie będzie oklasków ani zachwytu, będzie skromnie bo skromnie było też w ubiegłym roku. 2016 był całkiem niezły. Przeczytałam 56 książek, lecz nadal przede mną te, na których zależało mi najbardziej, wynik więc nie uważam za przesadnie satysfakcjonujący, tym bardziej, że to 2015 był zdecydowanie bogatszy jakościowo i ilościowo właśnie. Dobre rzeczy się zdarzyły. Tysiące wejść, nowe współprace, konkursy, dobre książki. Ale zdarzały się także momenty, kiedy nie było mnie dłużej niż chwilę. Często znikałam i dlatego smak goryczy pozostaje na moim języku, nawet jeśli chcę do Was mówić o sukcesach, o pięknych chwilach. Zamykam tamten rok. Odgradzam się od ciszy na blogu, chcę znowu poczuć się tutaj, tak jak w najlepszych momentach, chcę żebyście i Wy poczuli się tutaj trochę jak w domu. I będę się starać naprawdę, bo zależy mi na tym miejscu, jednak są rzeczy ważne i ważniejsze w życiu i nie obiecuję, że Książka Uskrzydla zawsze będzie na tym pierwszym, priorytetowym miejscu.

Ten ostatni wpis powinien godnie zamknąć nasz wspólny dział w tym roku, tak zupełnie symbolicznie i bez zbędnej egzaltacji. Te dwanaście miesięcy były dla mnie czymś szczególnie pięknym. Rozkwit bloga: 40k wyświetleń, 170 obserwatorów, wiele osób mówiących tym samym językiem, pierwsze nawiązane współprace. To jedyne pełne podsumowanie roku, zeszłe pisałam po dwóch miesiącach blogowania i tak w zasadzie, wiedziałam niewiele. Dzisiaj jest o wiele łatwiej, jest Was o wiele więcej, a książek minimalnie obyło. W 2015 roku przeczytałam 85 książek (brakło mi 4 do pobicia zeszłorocznego rekordu!), a w wyzwaniu "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu" jest to około 225 cm, biorąc pod uwagę szerokość grzbietów wszystkich książek. Dodam, że mierzę 1,65 m. :D

To tyle.
Czas na najlepsze książki roku!

Czas Żniw i Zakon Mimów, Samantha Shannon

Hopeless i Losing Hope, Colleen Hoover